Slakkenkaravaan

Heel veel slakken. Driehonderdduizend slakken. Geen idee hoeveel, ik kon ze niet tellen, het was al donker, het was al heel lang heel erg donker en het regende al de hele dag, motregen, als een warme deken voor al die honderden, duizenden slakken. Ik vroeg me af of er een slakkentrek bestond, dat ze dan allemaal tegelijk opstijgen uit de grond, vanonder de bladeren en neerdalen vanuit de bomen om gezamenlijk op weg te gaan. Ik vroeg me af hoe lang dat dan zou duren en hoe ver het was. Ik geloof niet dat ik ooit hoorde van de slakkentrek, toch leek het er verdacht veel op. Ik moest naar de grond blijven kijken en elke stap, werkelijk elke stap die ik zette moest ik overwegen en bijsturen om niet een van die honderdduizenden huisjes op de weg te pletten. Ik was liever thuis gebleven, maar Silas piepte, zo tergend, zo indringend, niet te negeren. Er was niemand anders op straat behalve al die slakken en wij. Ik hinkte-stapte-sprong door het stilstaande beeld en kwam veilig aan de overkant. Al die slakken, zoveel tegelijk en straks, bij daglicht, zouden ze er niet meer zijn, was de film afgedraaid en de trek voorbij. Ik zag nooit eerder een slakkentrek, hoorde nooit van een slakkentrek, vroeg of iemand anders zich beelden herinnerde van een enorme karavaan van bewegende huisjes over straat, maar het antwoord kwam niet. Ik zag duizendduizend slakken schijnbaar stilstaan op de weg. Silas zag ze ook, maar dacht er niet verder over na.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s