Sauria

Sauria IM 2015

Ik zag een hagedis en moest aan je denken. Of, nee, ik dacht al de hele dag aan jou wachtend op dat bed in die grijsgespikkelde japon met slechts een strikje aan de achterkant en toen zag ik die hagedis.

Er klopte niets van. Het was donker en het was koud en vochtig en ik twijfelde aan wat ik zag.

Toch zag ik een hagedis, geen salamander. Ik weet wel wat over hagedissen, nog van vroeger, toen ik alle dino’s kon benoemen en ik in het levende beestje het bewijs zocht dat niets echt uitsterft, alleen van vorm verandert.

Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik toen aan je dacht.

Ik kijk en vergelijk, op zoek naar patronen, op zoek naar de logica. Soms zijn dingen niet logisch te maken. Dat jij daar lag, onder die TL-buizen met pennenstreken op de borst, dat was niet logisch, dat kon ik niet verklaren en eerlijk was het allerminst.

Het diertje zag ik per ongeluk.

Ik lette goed op de weg, stapte langs de slakken, over de slakken en toen zat daar ineens dat wezentje. Ik dacht aan z’n staart. Als hij mij als een groot gevaar zag zou hij het achterlaten en er rap vandoor gaan. Dat doen hagedissen, die doen afstand van hun staart om de dreiging af te wenden. En vervolgens groeit het doodleuk weer aan, alsof er niets gebeurde.

Deze hagedis deed niks, bleef stokstijf zitten. Ik liet hem rustig zitten, wilde hem niet opjagen en liep verder. Het was nog een jonge hagedis, alleen die gaan zo laat in de herfst pas op zoek naar een plek om te overwinteren.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s