Aëlla/Aëllo

Nu kan ik wel inpakken
ik heb gezien waar ik voor kwam
bijna was ik het vergeten
geen moment
op dat moment
dat ik er nog aan dacht

We liepen door de jungle
eindelijk, de enige echte
die ene waar ik altijd al
eens wilde zijn
zonder te bedenken
dat ik gewoon kon gaan

Goed, we liepen dus,
niet snel
maar langzaam
gedwongen langzaam
met de man met machete
rustig zwaaiend voorop

Geen haast, want
dat kennen ze hier niet
dat hoeft ook niet
daar is het veel te warm
en vochtig voor
en het heeft me in z’n greep

Ok, we liepen dus
en er waren muggen
en mieren
rode, je weet wel,
en ze staken, nee
ze beten me venijnig

En ik dacht alleen
aan de mieren
en de muggen
en de hitte
en het vocht
en alles irriteerde

En de man stopte
wees met de punt van z’n mes
naar de vork in de oerboom
waar een berg takken
groter dan een karrenwiel
was gelegd

Ik zag het niet meteen
omdat de mieren
omdat de muggen
omdat het vocht en de
hitte en klompen modder
aan m’n schoenen

Ik zag het niet
omdat ik altijd de dingen
pas zie
na het moment en
we waren niet op zoek
keken naar de grond

Hij bleef wijzen
en ik bleef kijken
tot ik het zag
eindelijk dan toch
een kopje zo klein
als een uilskuiken

De kleine harpij keek
naar mij en ik keek
en ik hoefde niet meer
te denken
aan mieren muggen vocht
of vaalrode klei

Nu kan ik dus naar huis
toch ga ik niet
want ik ben nog hier
en ik heb de tijd en
geen enkele haast
en alles went

Zangcicade

Het eerste wat me opviel,

na de hitte het vocht

en de muggen

die alles lijken te zeggen

alles schijnbaar samenvatten

 

Verwacht en bepalend

voor hoe de dingen zijn

voor als er geen keus is

om zomaar weg te gaan,

maar opvallend was het niet

 

Wat echt opviel

was die claxon

van die oude auto,

dat busje om de bocht,

alarmerend en niet te stoppen

 

Little Miss Sunshine

sprong vanuit het niets

uit een achterkamertje

terug mijn levende

gedachten binnen

 

Het is maar een kleintje,

een van de 40.000,

een gepantserd wezen

fragiele vleugels van

precies geklost kant

 

En hij is nooit dezelfde

als wie hij was, vorig jaar

acht keer transformeren

in acht levensjaren en

alleen maar overleven

 

Eten en zingen

blijvend zingen

opvallend in volume,

mededeelzaamheid

als opperste kracht

 

Geen boodschap voor een ander

behalve te laten horen

dat er

in de isolatie van de jungle

iemand is